نگارخانه

لطف الهی

لطف الهی حافظ شیرازی هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش گفت ببخشند گنه، مِی بنوش لطفِ الهی بِکُنَد کارِ خویش مژدهٔ رحمت برساند سروش این خِرَدِ خام به میخانه بَر تا مِیِ لعل آوَرَدَش خون به جوش گرچه وصالش نه به کوشش دهند هر قَدَر ای دل که توانی بکوش لطفِ خدا بیشتر از جرمِ ماست نکتهٔ سربسته چه دانی؟ خموش گوشِ من و حلقهٔ گیسویِ یار رویِ من و خاکِ درِ مِی فروش رندیِ حافظ نه گناهیست صَعب با کَرَمِ پادشه عیب پوش

022 - سرو خرامان

021- باید خریدارم شوی

020- دلبر پنهان

من چرا دل به تو دادم

AI

من چرا دل به تو دادم

018- تو نه چنانی که منم

017- گفتم که مردم از درد

016_ای_توبه_ام_شکسته_از_تو_کجا_گریزم

015 - مرا گویی چه سانی من چه دانم

014 - شمس من و خدای من

013- بمیرید بمیرید

012 - ناکرده گنه در این جهان

011- آن کس که تو را دارد

010- مرده بدم زنده شدم

009 - من بی خود و تو بی خود

008- چه بوی است این

007- تو چرا جمله نبات و شکری

006- میر شکار من

005- گفتم ای جان خود جان چه باشد

004- با من صنما دل یک دله

003- اگر صد همچو من گردد هلاک

002- تو خورشیدی و یا زهره

001- من از اقلیم بالایم